خدمات مشتریان 84223

مبارزه با پولشویی،دستور العمل۳


دستورالعمل مبارزه با پولشويي در حوزة ارائه خدمات بیمه الکترونیکی

 

به منظور مبارزه با پولشویی و جلوگیری از تأمین مالی تروریسم و همچنین فراهم آوردن تمهیدات لازم برای اجرای آیین نامه اجرایی قانون مبارزه با پولشویی موضوع تصویب نامه شماره ۱۸۱۴۳۴/ت ۴۳۱۸۲ ک مورخ ۱۴ /۹/ ۱۳۸۸ وزیران عضو کارگروه تصویب آیین نامه­های مربوط به قانون مبارزه با پولشویی، «دستورالعمل مبارزه با پولشويي در حوزة ارائه خدمات بیمه الکترونیکی» به شرح ذیل ابلاغ می­شود:

ماده ۱) اصطلاحات و عبارات به كار رفته در اين دستورالعمل به شرح زير تعريف مي‌شوند:

۱-۱- قانون: قانون مبارزه با پولشويي – مصوب ۲ /۱۱/ ۱۳۸۶ مجلس شوراي اسلامي.

۲-۱- آئين­نامه: آيين­نامه اجرايي قانون مبارزه با پولشويي مصوب ۱۴ /۹/ ۱۳۸۸ و اصلاحات بعدی آن.

۳-۱- شورا: شوراي عالي مبارزه با پولشويي موضوع ماده ۴ قانون.

۴-۱- دبيرخانه: دبيرخانه شوراي‌عالي مبارزه با پولشويي موضوع تبصره ۱ ماده ۴ قانون.

۵-۱- بيمه مركزي: بيمه مركزي جمهوري اسلامي ايران.

۶-۱- مؤسسه بيمه: هر يك از مؤسسات بيمه مستقيم يا اتكايي كه داراي مجوز فعاليت از بيمه مركزي مي باشند.

۷-۱- شركت: بيمه مركزي و هر يك از مؤسسات بيمه موضوع بند ۶-۱.

۸-۱- واحد اطلاعات مالی: واحدی ملی، متمرکز و مستقل که مسئولیت دریافت، تجزیه و تحلیل و ارجاع گزارش­هاي عمليات مشکوک به مراجع ذی­ربط را به عهده دارد؛ به شرح مذکور در ماده ۳۸ آیین­نامه.

۹-۱- واحد مبارزه با پولشويی: واحدي است مستقر در شركت که به عنوان متولی مبارزه با پولشویی، عهده­دار تكاليف مقرر در مواد ۱۸ و ۱۹ آيين­نامه مي­باشد.

۱۰-۱- بيمه‌نامه يا قرارداد بيمه: سندي كتبي مشتمل بر مشخصات و تعهدات بيمه‌گر و بيمه‌گذار و شرايط عقد بيمه.

۱۱-۱- بیمه­گذار: شخص حقيقي يا حقوقي است كه مشخصات وي در بيمه­نامه يا قرارداد بيمه ذكر گرديده و متعهد پرداخت حق بيمه است.

۱۲-۱- الحاقيه: سندي كه هر گونه تغيير در بيمه‌نامه يا قرارداد بيمه از طريق آن صورت مي گيرد و جزء لاينفك بيمه نامه محسوب مي‌شود.

۱۳-۱- خدمات بيمه‌اي: شامل عرضه بيمه مستقيم و اتكايي، خدمات واسطه‌گري بيمه و خدمات ارزيابي خسارت بيمه‌اي.

۱۴-۱- عرضه كننده خدمات بيمه‌اي: شامل بيمه مركزي، موسسات بيمه مستقيم و اتكايي، نمايندگان بيمه، دلالان رسمي بيمه و ارزيابان خسارت بيمه‌اي.

۱۵-۱- متقاضي خدمات بيمه‌اي: هر شخص حقيقي يا حقوقي يا نماينده قانوني ايشان كه براي استفاده از خدمات بيمه‌اي، به عرضه‌كننده خدمات بيمه‌اي مراجعه مي‌كند.

۱۶-۱- شناسايي: تطبيق و ثبت مشخصات اظهارشده توسط متقاضي خدمات بيمه‌اي با مدارك شناسايي و در صورت اقدام توسط نماينده يا وكيل وي علاوه بر ثبت مشخصات وكيل يا نماينده، ثبت مشخصات اصيل در فرم‌هاي مربوط به متقاضي خدمات بيمه‌اي به هنگام ارائه خدمات.

۱-۱۶-۱- شناسایی اولیه: تطبیق و ثبت مشخصات اظهار شده توسط متقاضي خدمات بيمه­اي با مدارک شناسایی و در صورت اقدام توسط وكيل يا نماینده قانونی، علاوه بر ثبت مشخصات وكيل رسمي  يا نماینده قانونی، ثبت مشخصات اصیل.

۲-۱۶-۱- شناسایی کامل: شناسایی دقیق متقاضي خدمات بيمه­اي به هنگام ارایه خدمات پایه به شرح مذکور در “دستورالعمل شناسائي متقاضيان خدمات بيمه اي”.

۱۷-۱- شناسه ملي اشخاص حقوقي: شماره منحصر به فردي كه بر اساس تصويب‌نامه شماره ۱۶۱۶۹/ت۳۹۲۷۱ه‍ مورخ ۲۹ /۱/ ۱۳۸۸ هيات محترم وزيران به تمامي اشخاص حقوقي اختصاص مي‌يابد.

۱۸-۱- شماره فراگير اشخاص خارجي: شماره منحصر به فردي كه مطابق تصويب‌نامه شماره ۱۶۱۷۳/ت۴۰۲۶۶ه‍ مورخ ۲۹ /۱/ ۱۳۸۸ هيات محترم وزيران به تمامي اتباع خارجي مرتبط با جمهوري اسلامي ايران توسط پايگاه ملي اطلاعات اتباع خارجي اختصاص مي‌يابد.

۱۹-۱- ساها (سامانه احراز هويت اشخاص): سامانه‌ای مستقر در وزارت امور اقتصادی و دارایی است که از طریق ارتباط با پايگاه‌هاي ذی‌ربط ( از قبیل سازمان ثبت احوال کشور، سازمان ثبت اسناد و املاك کشور، شرکت پست، سازمان امور مالیاتی) پاسخ به استعلام شرکت‌ها در مورد احراز هویت اشخاص مختلف و نشانی آن ها را تسهیل می‌نماید.

۲۰-۱- معاملات و عمليات بيمه‌اي مشكوك: معاملات و عملياتي كه عرضه‌كنندگان خدمات بيمه‌اي با در اختيار داشتن اطلاعات و با قرائن و شواهد منطقي ظن پيدا مي‌كنند كه اين عمليات به منظور پولشويي انجام مي‌شود.

تبصره: منظور از قراين و شواهد منطقي عبارت است از شرايط و مقتضياتي كه يك انسان متعارف را وادار به تحقيق در خصوص منشاء مال و انگيزه انجام عملیات بيمه‌اي مي‌نمايد.

۲۱-۱- خدمات بيمه الكترونيكي: امکانی است که طی آن ارايه خدمات بيمه­اي به متقاضي از طریق زیرساخت­های الکترونیکی به صورت مراجعه غیرحضوری انجام می­شود.

۲۲-۱-      موسسات اعتباری: بانک‌ها (اعم از بانک‌هاي ايراني و شعب و نمايندگي بانک‌هاي خارجي مستقر در جمهوری اسلامی ايران)، موسسات اعتباري غيربانکي، تعاوني‌هاي اعتبار، صندوق‌هاي قرض‌الحسنه كه با مجوز بانك مركزي جمهوري اسلامي ايران فعاليت دارند.

۲۳-۱-کارت پرداخت: عبارت است از انواع کارت های فیزیکی یا مجازی صادر شده توسط موسسات اعتباری که به دارنده آن امکان پرداخت و یا انتقال وجه به شخص دیگر را فراهم می سازد.

۲۴-۱- ابزار شناسایی: عبارت است از شناسه اطلاعاتی (الکترونیکی)، فیزیکی یا ترکیبی از هر دو که با استفاده از آن مشتری نسبت به اخذ خدمات الكترونيكي از درگاه های غیرحضوری اقدام می‌نماید.

۲۵-۱- ابزار پذيرش: عبارت است از دستگاهی فیزيکی یا سامانه‌ای الکترونیکی که می توان با استفاده از یک یا چند نوع ابزار شناسایی نسبت به انجام عملیات و اخذ خدمات اقدام نمود. ابزار پذیرش می تواند فیزیکی (مانند خودپرداز و یا پایانه های فروش) و یا مجازی (مانند درگاه های اینترنتی شرکتهای بیمه) باشد.

۲۶-۱- مراجعه حضوری: عبارت است از مراجعه متقاضي به عرضه كنندگان خدمات بيمه اي برای دریافت خدمات بيمه اي.

۲۷-۱- مراجعه غیرحضوری: عبارت است از مراجعه متقاضي با انواع ابزارهای پذیرش از طريق ابزار شناسایی و بدون مراوده با نیروی انسانی.

ماده ۲) صدور هرگونه ابزار شناسايي بايد پس از شناسايي كامل متقاضي و ثبت تطبيقي مشخصات هويتي با مشخصات ابزار شناسايي صورت پذيرد.

ماده ۳) به منظور دریافت ابزارهاي شناسايي، حضور متقاضي و شناسایی اولیه وی ضرورت دارد.

ماده ۴) مسئولیت استفاده و حفاظت از ابزارهای شناسایی صرفا به عهده متقاضي است. وی باید تعهد دهد که هيچ شخصي غير از وي، از ابزار شناسايي استفاده نخواهد کرد. در غير اين صورت علاوه بر توقف ارايه خدمات، مطابق قوانین با وی برخورد خواهد شد.

ماده ۵) واريز وجوه در خدمات الکترونیکی، منحصراً از طريق حساب معرفي شدة متقاضي نزد يكي از مؤسسات اعتباري امكان‌پذير است.

ماده ۶) سامانه الکترونیکی مورد استفاده براي انجام معاملات و ارايه خدمات الکترونیکی، باید امکان ثبت، نگهداری و تهیه گزارش از سابقه تمامی عملیات متقاضيان را داشته باشد.

ماده ۷) شرکت موظف است سیستم‌های نرم‌افزاری خود را بگونه‌ای طراحی و پیاده‌سازی نماید تا امكان استفاده از سامانه ساها برای استعلام صحت اطلاعات هویتی وکدپستی محل سکونت اشخاص حقیقی و حقوقی وجود داشته باشد.

ماده ۸) شرکت موظف است در تمامی نرم افزارهای کاربردی (صدور و پرداخت خسارت)، سامانه‌ها و سیستم های اطلاعاتی که عملیات بیمه ای و مالی در آنها ثبت می شود، محل لازم برای درج شماره های معتبر (شماره ملی، شناسه ملی و شماره فراگیر اتباع بیگانه) و کد پستی را پیش بینی نموده و امکان جستجو بر اساس شماره های مذکور را در نرم افزارها فراهم نماید.

ماده ۹) شركت موظف است در مراجعات غیرحضوری متقاضي خدمات بيمه اي، هویت وي را از طريق ابزارهای شناسایی با اطلاعات شناسایی متقاضي خدمات بيمه اي تطبيق دهد.

تبصره: شناسایی اوليه متقاضي خدمات بيمه اي به صورت الکترونیکی در مواردی که وی از گواهی های امضای دیجیتال صادرشده توسط مراکز گواهی دیجیتال معتبر دارای مجوز از مرکز صدورگواهی ریشه وزارت صنعت، معدن وتجارت و یا ارسال اسناد و مدارک لازم برای شناسایی استفاده نماید، بلامانع است.

ماده ۱۰) موسسات بیمه موظفند تمهيدات لازم را به منظور طراحي و اجراي سامانه هاي اطلاعاتي زير فراهم نمايند:

–         بانك جامع اطلاعات بيمه گذاران و بيمه شدگان.

–         بانك اطلاعاتي جامع مؤسسين، سهامداران شركت‌هاي بيمه، نمايندگان و دلالان رسمي آنها.

ماده۱۱) شركت موظف است سامانه جامع اطلاعاتي بيمه­نامه بار را به گونه­اي فراهم نمايد تا امكان استعلام برخط مراجع ذي­ربط از اين سامانه وجود داشته باشد.

ماده۱۲) بيمه مركزي موظف است بانك­هاي اطلاعاتي طراحي شده در مواد ۱۰ و ۱۱ را در اختیار واحد اطلاعات مالي قرار دهد. شركت نيز موظف است اطلاعاتي را كه واحد اطلاعات مالي در راستاي مبارزه با پولشوئي از آنها تقاضا مي­نمايد در اختيار آن واحد قرار دهد.

 

اين دستورالعمل در دوازده ماده و دو تبصره در دوازدهمین جلسه شورای عالی مبارزه با پولشوئی مورخ ۱۲ /۱۰/ ۱۳۹۰ به تصويب رسيد و از تاريخ ابلاغ، لازم الاجراست.